თარგმანი

მინდა გაკოცო ბაგეზე

...საკუთარ თავს "ნეკროფორუსს" უწოდებდა - ლათინურად ასე ერქვა მესაფლავე ხოჭოს, სილფიდების, ანუ მკვდარიჭამიების ოჯახის სახელოვან წარმომადგენელს.
ნეკროფორუსის მსგავსად, პაშა ლენკოვიც მიცვალებულთა ხარჯზე ცხოვრობდა და თან საკმაოდ ბარაქიანადაც.

ფრაგმენტი წიგნიდან "სასაფლაოს ამბები"

"სასაფლაოს ამბები", ცოტა არ იყოს, უჩვეულო წიგნია. მის მოკლე ანოტაციაში ვკითხულობთ: "ეს წიგნი ერთი ადამიანის დაწერილია, მაგრამ ორი ავტორი ჰყავს: ესეისტი გრიგოლ ჩხარტიშვილი და მისი alter ego, ბელეტრისტი ბორის აკუნინი. გ.ჩ. მოგითხრობთ მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხეში განლაგებული ექვსი ძველი ნეკროპოლისის შესახებ, ხოლო ბ.ა. სასაფლაოსთან დაკავშირებული ამბებით შეგაშინებთ..."

XX საუკუნის ფრანგული პოეზია

გიიომ აპოლინერი
ციკლიდან "ალკოჰოლი"

მირაბოს ხიდი
მირაბოს ხიდისქვეშ მიცურავს სენა
და ეს სიყვარული
და მე მახსენდება განვლილი დღენი
დიდი ტკივილი და მერე სიხარული
დე დადგეს ღამე და დაბნელდეს ისე
დღეები ქრებიან მე ვრჩები ისევ
ჩვენ ერთმანეთთან შერწყმული იქვე
მაშინ როდესაც
ჩვენი მკლავებით გადებულ ხიდქვეშ
დაღლილი ტალღა მოთქმად მოექცა
ჩამოწვეს ღამე და დაბნელდეს ისე
დღეები ქრებიან მე ვრჩები ისევ

დროის მანქანაში

"იმ დღის წინააღმდეგ" სქელტანიანი წიგნია, სფინქსივით იდუმალი, შიშისმომგვრელად სადა, თეთრი გარეკანით, რომელსაც ერთადერთი, ამოუცნობსიმბოლოებიანი ბეჭედი ამშვენებს. ეს წიგნი პინჩონის ყველაზე დიდ რომანებზე უფრო დიდიც კია - "გრავიტაციის ცისარტყელა" (760 გვერდი) და "მეისონი და დიქსონი" (773 გვერდი) სიდიდით ალბათ მხოლოდ მის ნახევარს თუ გაუტოლდება. "გრავიტაციული ცისარტყელასგან" განსხვავებით, ამ რომანს რამე ხელმოსაჭიდი, ადვილად აღსაწერი სიუჟეტი, რომელსაც წიგნისგან ლიტერატურის თანამედროვე "მომხმარებელი" მოელის, არც გააჩნია.