* * *

სიყვარული ხანდახან ასეთიც არის,

ღარიბი კაცის მაცივარს ჰგავს.

დილით გამოაღებ არაფერია,

შუადღეს გამოაღებ - ისევ არაფერი.

საღამოსაც არაფერი იქნება,

მაგრამ მაინც გამოაღებ,

დგახარ,

უყურებ,

სიცარიელეში ანთებულ შუქს აყვედრი...

არადა, რა მაცივრის ბრალია, რომ გშია?!

ვისი რა ბრალია, რომ შეგიყვარდა?!

 

* * *

იმ უცნაური ჯვრისწერის შემდეგ

ყოველ ღამე იგივეა:

იკეტება ქალაქის კარი,

აქრობენ შუქს, წევენ ხიდებს,

გულზე გადაგდის მოგონებათა ცხელი ჭავლები.
შენი ცხოვრება დღეს, არ გავს იმას, რაც იყო ადრე.
ან კიდევ მას, რაც წარმოგედგინა; უცბად გაები
სხვაგვარ მახეში, ყველასთან ერთად, ხშირად დარდიც ხომ ბარდნის.

უკიდურესად შეკუმშულია გარშემო სივრცე,
უკიდურესად დაძაბულია ყოველი ნერვი.
უფრო ოცნება აღარ შლის ფრთებს და კუშტად გიცქერს,
მკაცრი ნაკვთებით დაღარული ცხადის ნარევი.

და ფიქრობ ასე, ხშირად მოგდის თავში ბოლო დროს
აზრი, რომ მოწყდე ამ ყველაფერს, გამოეცალო